Image default
Media

Gestigmatiseerd, rechteloos, vermoord Wat deden de Duitsers ook al weer?

Gestigmatiseerd, rechteloos, vermoord

In de komende twee jaar gaan we 2 miljard doden zien die gevaccineerd zijn. Wie niet mee werkt gaat gaat een strafkamp in zoals in de VS de FEMA kampen en in Duitsland waar ze druk aan het bouwen zijn:  de nieuwe concentratiekampen. 

Mocht u ons willen blijven volgen ga dan naar:

Banner

URGENT WARNING !! PREPARE MENTALLY FOR WHAT’S COMING !! HEED THE WARNING !! MUST WATCH !!

75 procent van de Joodse bevolking van Nederland werd gedood tijdens de Duitse bezetting van 1940 tot 1945

ROLF BROCKSCHMIDT
Voor iedereen. In de ochtend van 20 juni 1943, een zondag, waren er grote razzia's in Amsterdam. Hele wijken zijn afgezet en joden worden verzocht naar verzamelplaatsen te gaan. Veel Joden verwachtten deze actie; hun bagage staat al voor de deur te wachten. Gezinnen komen hier met zware bagage naar het sportpark op het Olympiaplein, het ontmoetingspunt in Amsterdam-Zuid Foto: Herman Heukels NIOD
Voor iedereen. In de ochtend van 20 juni 1943, een zondag, waren er grote razzia’s in Amsterdam. Hele stadsdelen worden … FOTO: HERMAN HEUKELS NIOD

Het is een ongelooflijk groot aantal, het hoogste van West-Europa: 75 procent van de joodse bevolking van Nederland werd tijdens de Duitse bezetting, die duurde van 10 mei 1940 tot 5 mei 1945, gedeporteerd en vermoord in concentratiekampen in het oosten. Hitler zou met zijn “Gele Plan” alleen Nederland en België willen bezetten om Frankrijk beter aan te kunnen vallen. En de Oostenrijkse nationaal-socialist Artur Seyß-Inquart, door Hitler persoonlijk aangesteld als “Reichscommissaris voor de bezette Nederlandse gebieden”, had aan het begin van de bezetting verklaard, “… de voorheen geldende wet zoveel mogelijk van kracht te laten blijven. , om het bestuur uit te oefenen, de Nederlandse autoriteiten en onafhankelijkheid om de jurisprudentie te handhaven”. De nationaal-socialisten hadden in gedachten

Het gevaar wordt onderschat

In Nederland bestond het vermoeden dat de machtsovername door de nazi’s in 1933, of uiterlijk de aanval op Polen in 1939, niets goeds zou betekenen voor hun eigen land. Maar men hoopte op verklaarde neutraliteit, zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dus de aanval was een schok . “Ik zal nooit een ‘À la Recherche du Temps Perdu’ kunnen schrijven omdat deze eerste zes jaar, mijn jeugd, echt ‘perdu’ zijn, verloren, weggeblazen, overstemd door het lawaai van de Heinkel en de Stuka’s,” de Nederlanders herinnerden zich later schrijver Cees Nooteboomin zijn bijdrage “In de wachtkamer van Europa” als getuige op afstand van het bombardement op Rotterdam. 800 burgers werden gedood. Nederland capituleerde op 15 mei, twee dagen eerder was de koninklijke familie in ballingschap gegaan in Londen. Het onvoldoende uitgeruste leger bood nog steeds fel verzet, 2.067 soldaten waren gesneuveld, 2.559 burgers werden gedood en 80.000 Nederlanders raakten dakloos. De topambtenaren van de ministeriële bureaucratie bleven in het land zodat het bestuur kon blijven functioneren.

Kinderen vieren in 1942 het Joods Nieuwjaar (Rosh Hasjana) in Deventer. Alleen Felice Polak in de witte jurk heeft het overleefd. Medewerkers van Bureau Joodse Zaken van de Amsterdamse politie controleren in 1942 de identiteitskaarten van joodse handelaren.
Kinderen vieren in 1942 het Joods Nieuwjaar (Rosh Hasjana) in Deventer. Felice Polak in de witte jurk alleen staat bekend als … FOTO: ETTY HILLESUM STICHTING, DEVENTER

Mocht u ons willen blijven volgen ga dan naar:

Banner

De Duitse inval was ook schokkend voor de ongeveer 50.000 Joden die vanuit Duitsland en Oostenrijk naar Nederland vluchtten en sinds 1933 politiek vervolgd werden. Voor de oorlog hadden veel Nederlandse kranten kritisch bericht over wat er in het Duitse Rijk gaande was, maar de regering waakte ervoor haar grote buren niet te provoceren en hield zich onopvallend. Voor het toenemende aantal vluchtelingen uit het Duitse Rijk werd in 1939 het kamp Westerbork opgezet in een afgelegen heidegebied, waar de vluchtelingen werden gehuisvest zonder contact met de bevolking.

In de eerste maanden na de bezetting gedroegen de Duitse soldaten zich aanvankelijk correct. “De bezetter wilde de indruk van ‘normaliteit’ zoveel mogelijk versterken. Sinds de koningin als staatshoofd in ballingschap was gegaan, had ze de weg vrijgemaakt om Nederland – in tegenstelling tot België en Frankrijk – onder civiel bestuur te plaatsen in plaats van militair”, schrijft Frank de Vree, directeur van het NIOD (Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies), in de bundel bij de tentoonstelling “Foto’s van de Jodenvervolging. Nederland 1940-1945” , georganiseerd door het NIOD samen met de Stichting Topography of Terror [ Niederkirchnerstrasse 8, 10963 Berlijn, tot 13 april 2020 ].

Het burgerlijk bestuur was fataal – de nationaal-socialisten hadden hier de macht

Het enige fatale was dat, met een burgerlijk Duits bestuur, geselecteerde nationaal-socialistische leidinggevenden aan het woord waren, die zich al hadden onderscheiden door anti-joodse maatregelen in het Duitse Rijk. Wie wilde kijken, kon het zien. Joodse journalisten van persbureau ANP werden per direct ontslagen, rituele slachtingen werden verboden en vanaf 6 september 1940 mochten joden niet meer in dienst van de autoriteiten. Joodse kranten behalve “Het Joods Weekblad” werden verboden. Kort daarna moesten alle Nederlandse ambtenaren bewijzen van Arische afkomst, dat wil zeggen hun afstamming bewijzen aan hun grootvader, wat leidde tot de eerste protesten.

Maar de meeste Nederlanders woonden in dorpen en steden waar weinig joden waren – ze waren geconcentreerd in en rond Amsterdam. Bovendien leefden mensen in die tijd in hun eigen confessionele of ideologische ‘zuil’. Je ging naar de katholieke basisschool, het katholieke gymnasium, studeerde aan een katholieke universiteit, ging naar de katholieke sportclub en luisterde naar het katholieke radiostation. Met de leden van de protestantse, liberale of socialistische pijler had men weinig te maken. Er was ook antisemitisch sentiment, zelfs een nationaal-socialistische partij, maar met 85.000 leden en een bevolking van elf miljoen speelde het geen grote rol. Maar deze mensen werden nu door de Duitse bezetter specifiek ingezet bij de administratie en de politie.

Medewerkers van Bureau Joodse Zaken van de Amsterdamse politie controleren in 1942 de identiteitskaarten van joodse handelaren.
Medewerkers van Bureau Joodse Zaken van de politie Amsterdam controleren de … FIOTI: BART DE KOK, NIOD

Al snel begonnen de bezetters de joden, die sinds de 16e eeuw goed geïntegreerd in Nederland woonden, als joden in de samenleving zichtbaar te maken en uit te sluiten . Dankzij wat toen het modernste bevolkingsregister ter wereld was, hadden de Duitsers toegang tot alle gegevens. Zo verklaarden ze vanwege hun joodse grootvader ook mensen tot jood die zichzelf niet zo zagen. Dit betrof ongeveer 160.000 burgers, van wie 22.000 van buitenlandse afkomst. De volgende stap was de invoering van een identificatieplicht voor alle Nederlanders. Op de identiteitskaart werd een hoofdletter “J” voor Jude gestempeld. De registratie moest de latere deportatie van de Nederlandse joden vergemakkelijken.

Mocht u ons willen blijven volgen ga dan naar:

Banner

Nationaal-socialistische Nederlandse misdadigers zwierven door Amsterdam om botsingen uit te lokken met Joodse jongeren en communisten. Toen daarbij een nazi-activist om het leven kwam, liet de bezetter delen van Amsterdam met prikkeldraad afzetten en markeren als de “Joodse wijk”. Ook dwongen ze de Joodse gemeenschap om zich te organiseren in de “Amsterdamse Joodse Raad” om de orde te herstellen. Dat was een duivels plan, want het maakte van de Joodse Raad een instrument van de Duitse bezetter. Op bevel van Heinrich Himmler haalde de Duitse politie op 22 en 23 februari 1941 427 mannen uit hun huizen aan het Jonas Daniël Meijerplein in het hart van de Jodenbuurt. De stiekem genomen foto’s van deze brute inval brandden zich in het geheugen van de Nederlanders. De gearresteerden werden gedeporteerd naar concentratiekampen; slechts twee van hen overleefden de oorlog.

Stiekem gekopieerd. Op 22 februari 1941 werden joodse mannen tussen de 20 en 35 jaar op het Jonas Daniël Meijerplein in Amsterdam opgepakt, vernederd en afgevoerd door de Duitse politie. De laboratoriumassistent van het fotolaboratorium kopieerde de foto's van een vermoedelijk Duitse politieagent. Ze werden iconen van de bezetting.
In het geheim gekopieerd. Op 22 februari 1941 werden joodse mannen tussen de 20 en 35 jaar gevonden op het Jonas Daniël Meijerplein in … FOTO: NIOD

Veel Amsterdammers waren getuige van deze brute actie. Twee dagen later gingen stadspersoneel, arbeiders en ambtenaren in staking. Deze staking – de enige onder Duitse bezetting in Europa – ging de geschiedenis in als de “Februari-staking” en werd brutaal onderdrukt. “Wij beschouwen de joden niet als onderdeel van het Nederlandse volk. De Joden zijn voor ons geen Nederlanders. Zij zijn de vijanden met wie we geen wapenstilstand of vrede kunnen bereiken. We zullen de Joden verslaan waar we ze kunnen ontmoeten, en wie met hen meegaat, zal de gevolgen moeten dragen’, zei Seyss-Inquart. Nu was het masker gevallen en begon met hulp van het Nederlandse bestuur de systematische vervolging van Nederlandse en gevluchte joden .In 1941 werden joodse werkkampen opgezet voor degenen die door de terroristische maatregelen hun baan waren kwijtgeraakt. Joden werden nu de toegang tot openbare voorzieningen ontzegd. In een volgende stap werden de Nederlandse joden als “niet-staatsburgers” gedeporteerd naar het “Politiedoorgangskamp Westerbork” en van daaruit naar de vernietigingskampen in het oosten. Vanaf 3 mei 1942 moest de Joodse Raad ervoor zorgen dat elke Jood de gele ster moest dragen.

Naarmate de oorlog voor de Duitsers verhevigde, nam de druk op de Nederlanders toe, voedsel en goederen werden schaars en in totaal werden 500.000 Nederlanders als slavenarbeid in het Duitse Rijk ingezet. Veel mensen doken onder en trokken zich zo terug van het werk. Maar ze konden er niet altijd zeker van zijn dat de landgenoot die ze om hulp vroegen hen niet zou verraden vanwege een perfide premie.

Toen de oorlog voorbij was, keerden de overlevende Joden terug naar een verwoest, ongeorganiseerd land. “Het Nederland, dat de joodse overlevenden hadden gekend, waarin ze zich als volwaardige burgers vrij en veilig hadden gevoeld, was onherkenbaar veranderd”, concludeert Frank de Vree.

Mocht u ons willen blijven volgen ga dan naar:

Banner

%d bloggers liken dit: